Je checkt het toch even. Nog een keer. Niet omdat je ze niet vertrouwt, maar gewoon, voor de zekerheid.

Je neemt je voor het anders te doen. Minder ja zeggen. Eerder aan de bel trekken. Je mening geven in die stuurgroep. En toch, op het moment dat het erop aankomt, doe je toch weer hetzelfde als altijd.Herken je dat? Dan krijg je verandering niet op basis van wilskracht. Dat gaat dieper.

'Hoe kom je er nu bij dat jíj dat kunt?'Ze vinden me vast niet goed genoeg.''Wat nou als ik de verwachtingen niet waarmaak?

Regelmatig spreek ik projectmanagers die met tegenwind te maken krijgen.Project wordt flink  teruggeschroefd. Minder budget. Minder mensen. Soms zelfs: helemaal stoppen..Zulk nieuws kan hard aankomen. En de reacties die ik hoor? Frustratie. Boosheid. Teleurstelling.Het gevoel dat al het harde werk voor niets is geweest.

Hoe vaak overkomt het jou, dat je een oordeel hebt over een ander. Dat je er zo van overtuigd bent dat het gewoon waar is?Mij overkomt het nog steeds wel eens. Gelukkig veel minder dan een aantal jaar geleden. Maar zo af en toe komt dat kleine onzekere meisje weer even kijken. Met haar aannames. Haar conclusies. Haar spoken.